Monthly Archives: Μαρτίου 2017

Ποιήματα από γυναίκες δημιουργούς

Ποιήματα από γυναίκες δημιουργούς

 

1 Από τις αρχές του 20ου αιώνα η φεμινιστική συνειδητοποίηση των γυναικών προκάλεσε ένταση στις σχέσεις των φύλων  ακόμα και στους κύκλους των αριστερών, γιατί  οι γυναίκες περίμεναν ότι θα έβρισκαν στην συντροφικότητα μια νέα ισότιμη  σχεση.

 Το 1906 η Έθελ Σνόουντον αριστερή αγωνίστρια εκφράζει την  βαθιά κραυγή  χιλιάδων γυναικών με το ποίημα                                                                                    ΄Ω  νάμαι μόνη

Μακριά απόσα έχω κάνει

Κιόλα όσα μένουνε να κάνω

Μακριά-ναι κι από σένα αγάπη ακόμη

Αγάπη μου μοναδική, και νάμαι                      

Ελεύθερη και μόνη.                        

Η γλυκιά φωτιά

  Το καταφύγιο της καρδιάς σου, αγαπημένε

 

Πληγώνουν όντας πάντα εδώ

Θέλω στα πόδια να σταθώ,

Τα μάτια στον αέρα να δροσίσω

Να δω τι βάρη μπορώ η ίδια να κρατήσω

Να προσπαθήσω, να γνωρίσω

Να μάθω και να μεγαλώσω!

 

Τώρα είμαι εσύ

Είμαι δικιά σου, τμήμα σου, η γυναίκα σου

Κι άλλη ζωή δεν έχω.

Ν α σκεφτώ μόνη ή να πράξω δεν μπορώ

Και το χειρότερο: με τα φιλιά σου

Αρχίζει να μ αρέσει εδώ.

 

 

 

Κική Δημουλά, «Σημείο αναγνωρίσεως                                                                              (Άγαλμα γυναίκας με δεμένα τα χέρια)

  • Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,
  • εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.
  • Στολίζεις κάποιο πάρκο./ Από μακριά εξαπατάς.
  • Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθίσει
  • να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,
  • πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.
  • Από κοντά ξεκαθαρίζει τ’ όνειρο:
  • δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου
  • μ’ ένα σχοινί μαρμάρινο
  • κ’ η στάση σου είναι η θέλησή σου
  • κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις
  • την αγωνία του αιχμαλώτου.
  • Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη: αιχμάλωτη.
  • Δεν μπορείς/ ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,
  • ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.
  • Δεμένα είναι τα χέρια σου. (…)
  • Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα
  • εγώ σε προσφωνώ γυναίκα αμέσως.
  • Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε
  • στο μάρμαρο ο γλύπτης/ κι υπόσχονται οι γοφοί σου
  • ευγονία αγαλμάτων,/ καλή σοδειά ακινησίας.
  • Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις
  • όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,/ σε λέω γυναίκα.Σε λέω γυναίκα/ γιατί είσαι αιχμάλωτη.

 

 

Eυτυχία Παναγιώτου          

            Η απόπειρα της ελευθερίας

 

Με τρύπιο το σώμα, το φιτίλι να τρέμει,

το ποίημα πυροτεχνουργός. 

 

Μαύρες τολύπες το ξετίναξαν. Οι Μοίρες

παίζανε γεμάτο ζάρι

―Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτο―

την τύφλα τους λευκό κουτσό.

Λέγαν, θα πάμε από πνιγμό.

 

Mα μόνο οι λέξεις κατρακύλησαν.

Τα παιδικά σου μάτια γνωρίζουν

μια έκρηξη. Τον πυρετό

που ανέβαινε

των πεθαμένων.

 

Ακούς από κάτω

το γδαρμένο γυαλί―

 

 

[από το βιβλίο Χορευτές, Κέδρος, Αθήνα 2014, σ. 37]

 

 

Tο ποίημα «Οι υφάντρες»  αναφέρεται στη βία (βιασμούς, δολοφονίες) εις βάρος νέων γυναικών στην πόλη Χουάρες του Μεξικού (από τη δεκαετία του 90 έως σήμερα). Η πόλη είναι γνωστή πια και ως «Πόλη των γυναικών» (ειρωνικός τίτλος). Ροζ σταυροί υποδέχονται τους επισκέπτες της, δεν αποτελεί ποιητική μεταφορά. 

 Οι υφάντρες                                                                

                             

Παγιδεύτηκαν σ’ ένα κακόφημο ποίημα.

Τα μαλλιά τους αλωνίζουν κυνηγοί κεφαλών.

Και στο στόμα λεπίδι, η ποινή στον αγρότη,

πνιγαλίων κι ο φόβος, χρηματίζει σαν φίλος.

 

Την ηχώ τους φιμώνει ο Φωνομέτρης χαφιές.

Ήχοι είναι, θα πούνε· δεν ακούγονται όλοι.

Τα παράθυρα κλείνουν και οι πόρτες κλειδώνουν

και ο τάφος πλευρίζει τον τυχαίο διαβάτη.

  

Μόνο η τραγωδός η σοπράνο

τον κουρέα αγγέλλει εφιάλτη.

Το χέρι υφάντρας θα υψώνει,

που το νέο της σώμα διασχίζει

ο ροζ σατράπης σταυρός.

 

Στου Μεχίκο τ’ αφιόνι, ερημιά και αλάνες.

Είναι βρόχι ο σπόρος, το λαρύγγι τους σφίγγει.

Λαναρίζονται νύφες και στο μάτι μπαμπάκι.

Στη φωνή σου η άμετρη θλίψη. Κι ο Μπαχ.

                                                        

 

από το βιβλίο Χορευτές, Κέδρος 2014

 

Τζένη Μαστοράκη

23/04/2007

Τα κελάρια – Les celliers

Τα σπίτια που έφτιαχναν άλλοτε, έμεναν κούφια από κάτω, και τους χώρους εκείνους τούς έλεγαν τότε «κελάρι». Εκεί μέσα φυλάγονταν διάφορα πράγματα: παλαιός ρουχισμός, υποδήματα, τιμαλφή και ωραία γυαλιά, παγερά νυφικά και λευκώματα, υπολείμματα επίπλων με δύσκολο όνομα και, συχνά, κάποια πρόσωπα που πολύ αγαπήθηκαν.

Στην περίπτωση αυτή, τα φιλούσαν σφιχτά και τα κλείδωναν, και αμέσως μετά χτίζαν όλες τις πόρτες, για να μην τις ανοίξουν και φύγουν.

Και καθώς δεν υπήρχε διέξοδος, και οι τοίχοι γερά μαγκωμένοι, εκρατούσαν καλά των παλιών οι αγάπες, και τις νόμιζαν όλοι γι’ αθάνατες.

 

 Κατερίνα Γώγου η ασυμβίβαστη των Εξαρχείων

 

 

 

 

 

 

Θα ‘ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία.

 

Μαρίκα Πολυδούρη  γράφει στο τελευταίο γράμμα πριν την αυτοκτονία:

<<Ἐγώ, θἄθελα νὰ ζήσω σὲ κάποιαν ἄλλην ἐποχή. …..>> 

 [Μ᾿ ΕΝΑΝ ΠΑΛΜΟ ΒΑΡΥ…]

Μ᾿ ἕναν παλμὸ βαρὺ – σεισμὸς μοῦ συγκλονεῖ τὰ στήθια.
ὅταν προβάλλης, Ἄνοιξη, πάντα σὲ χαιρετίζω.
Εἶναι καὶ θλίψη καὶ χαρὰ γιατί ἀπὸ σένα ἀλήθεια
ὅ,τι καλό, κακὸ κι᾿ ἂν κλῆ ἡ ζωή μου τὸ γνωρίζω.

Τὸ ἴδιο ποτήρι μοῦ κερνᾶ τὴν πίκρα καὶ τὴν ἡδονή.
Ὅταν τὴ μία συναπαντῶ κ᾿ ἡ ἄλλη δὲν ἀπολείπει.
Ὅμοιος βαρὺς ἕνας παλμὸς βαθιὰ τὰ στήθη μου δονεῖ
κ᾿ ἔφτασε νὰ μὴν ξέρω πιὰ τί ᾿ναι χαρά, τί λύπη…

Aγγελάκη Ρουκ     

Επειδή με τη δική μου γλώσσα
δεν μπορώ να σ’ αγγίξω
μεταγλωττίζω το πάθος μου.
Δεν μπορώ να σε μεταλάβω
και σε μετουσιώνω,
δεν μπορώ να σε ξεντύσω
έτσι σε ντύνω μ’ αλλόφωνη φαντασία.
Στα φτερά σου από κάτω
δεν μπορώ να κουρνιάσω
γι’ αυτό γύρω σου πετάω
και του λεξικού σου γυρνάω τις σελίδες.
Πώς απογυμνώνεσαι θέλω να μάθω
πώς ξανοίγεσαι
γι’ αυτό μες στις γραμμές σου
ψάχνω συνήθειες
τα φρούτα π’ αγαπάς
μυρουδιές που προτιμάς
κορίτσια που ξεφυλλίζεις.
Τα σημάδια σου ποτέ μου δεν θα δω γυμνά
εργάζομαι λοιπόν σκληρά πάνω στα επίθετα σου
για να τ’ απαγγείλω σ’ αλλόθρησκη λαλιά.
Πάλιωσε όμως η δική μου ιστορία
κανένα ράφι δεν στολίζει ο τόμος μου
και τώρα εσένα φαντάζομαι με δέρμα σπάνιο
ολόδετο σε ξένη βιβλιοθήκη.
Επειδή δεν έπρεπε ποτέ
ν’ αφεθώ στην ασυδοσία της νοσταλγίας
και να γράψω αυτό το ποίημα
τον γκρίζο ουρανό διαβάζω
σε ηλιόλουστη μετάφραση.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Ρόδος, 16/3/02

 

 «ΜΟΝΑΞΙΑ»:1956(17 χρονών)
Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου
το γέλιο σου με τον ήλιο
το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.

Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες
του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν
με τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνά
θα βρεις τη μοναξιά σου.

Αν σκύψεις στους συνανθρώπους σου
μες στα αδιάφορα μάτια τους θα ‘ναι γραμμένη
απελπιστική, ολοκληρωτική η μοναξιά σου.

Κι αν πάλι τους δείξεις το δρόμο της δύναμης
και τους ξεφωνίσεις να πιστέψουν μόνο τον εαυτό τους
θα τους δώσεις μια πίκρα παραπάνω
γιατί δε θα το μπορούν, θα ‘ναι βαρύ γι’ αυτούς
και θα ‘ναι πάλι η μοναξιά σου.

Αν φωνάξεις την αγάπη σου
θα ‘ρθει πίσω άδεια, κούφια, η ίδια σου η φωνή
γιατί δεν είχε το κουράγιο να περάσει όλες
τις σφαλισμένες πόρτες, όλα τα κουρασμένα βήματα
όλους τους λασπωμένους δρόμους.
Θα γυρίσει πίσω η φωνή που την έστειλες τρεμάμενη
λαχταριστή, με άλλα λόγια που δεν την είχες προστάξει εσύ
τα λόγια της μοναξιάς σου.

Θεέ μου, τι θα γίνουμε;
Πώς θα πορευτούμε;
Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;
Μ’ αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων
των ψυχών από δίπλα μας;

Ένας δρόμος υπάρχει, ένας τρόπος.
Μια θα ‘ναι η Νίκη:
αν πιστέψουμε, αν γίνουμε, αν πορευτούμε.
Μόνοι μας.

Φθινόπωρο 1956

Αθηνά Παπαδάκη

Σιδέρωμα

καταβροχθίζει το τραγούδι μου.
Σχεδόν με πιάνει πανικός.
Ψάχνω να βρω ένα όνομα για τους γυμνούς μου αγκώνες

Σύννεφα σε σχήματα μυαλού
κωπηλατούν στο καθαρό τζάμι
καθώς το γαλάζιο ορθώνεται
σιδερώνω
εξατμίζοντας ριπιδωτά ένα νωπό πουκάμισο.

Η τάξη των πραγμάτων μ’ απωθεί.

Βαριά μια άγκυρα μ’ ονομάζει βυθό, άρα είμ’ αναγκαία.

Ωστόσο
διαστέλλομαι προς τη λιποταξία λες και δεν πέρασα
ποτέ απ’ τις γραμμές των Κρίνων.
Ετούτος, να, ετούτος
ο πλανήτης μας με τις πολύτιμες ανάγκες!
Τι αντοχή για να μην υποκύψω σ’ έντιμη νοικοκυρά.

Χρόνια τώρα
το καλάθι της μπουγάδας
με τα ρούχα σαν κουλουριασμένα αρνιά
μ’ αρπάζει

 

Καθώς
το έπιπλο σιωπηλό
κοιτάζει προς τη θάλασσα
και το ακουμπώ,
η σκόνη του στα δάχτυλά μου είναι μία μεγάλη συντροφιά.

Αγγελική Ελευθερίου

Από τις  «ΩΔΙΝΕΣ», Κέδρος, 1983

`Το τελευταίο της τσιγάρο
το ‘πνιξε μες στη χούφτα της
ύστερα φύσηξε τα πούπουλα
απ΄ το ανοιχτό παράθυρο
και πέταξε η ψυχή της

*
Κάποτε θα ‘πρεπε αυτή η ιστορία να τελειώνει
μαζί ή μόνη
μαζί
μόνη
όχι μαζί
και ξανά μόνη
να μείνει ή να φύγει
να μείνει
να φύγει
να μείνει να
να φύγει πάλι
Στο τέλος αποφάσισε
ό,τι ήταν από αρχής συντελεσμένο
μαζί
να μείνει μόνη
μαζί να φύγει
μόνη
Πες μου μια ιστορία χωρίς τέλος

*
Μια κλαίουσα ιτιά
Μπροστά στη θάλασσα
Χαμογελάει
Θα σ’ τη χαρίσω

*
Ένα πλυντήριο ζητούσε
«η ποιήτρια»
Όμως δεν είχε τα λεφτά
Έριξε τότε ένα άδειο σακούλι στον ώμο
Και βρήκε ένα ποτάμι

*

Και να ‘ναι όλη σου ζωή
Εκείνη η φωτογραφία –όλη κι όλη-
Παραμονή του Γάμου σου
Κι εκείνη η άλλη
Που δεν τραβήχτηκε ποτέ

`

Μαργαρίτα Γέρου

 ΟΡΑΤΟΡΙΟ

Τι είπατε;΄

Πάλι μάθημα;

Τι μάθατε;

Το εμπεδώσατε;

Το εφαρμόσατε;

 

Κάποιοι ξέμπαρκοι σ ένα λιμάνι

Θα τους πάρει το κύμα,

Δεν τολμώ

Μόνο λόγια.

Κάποιοι ξέμπαρκοι στο δρόμο

,δεν τολμώ

Μόνο λόγια.

Πόσες φορές λέμε: δεν έκανα κακό σε κανένα.

Μήπως κάναμε και σε κανέναν καλό;

 

Και κάνουμε μια εξαίρεση και κλείνουμε μέσα από στίχους  του Οδυσσέα Ελύτη (Από  Μαρία Νεφέλη)

Η  Μαρία Νεφέλη αναμφισβήτητα

Είναι κορίτσι οξύ

Αληθινή απειλή του μέλλοντος

                              

Η Μαρία Νεφέλη πάει μπροστά

Λυτρωμένη από την απεχθή έννοια του αιώνιου κύκλου

 

Η  Μαρία Ν εφέλη  ζει στους αντίποδες της ηθικής

Είναι όλο ήθος.

 

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός

Τα ύψη μου άρεσαν  ακόμη και όταν

Έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμητα τιμωρημένη

Ώρες και ώρες

Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε

Δεν ονειρευόμουν-ανέβαινε

Φοβόμουνα και μου άρεσε

Ήταν εκείνο που έβλεπα πώς να το πω

Κάτι σαν την ανάμνηση του μέλοντος.

 

Advertisements

8 Μάρτη 2017, ημέρα της γυναίκας

    8 Μάρτη 2017, ημέρα της γυναίκας

 Η ιδέα για μια παγκόσμια ημέρα της γυναίκας πρωτοεκδηλώθηκε με το πέρασμα στον εικοστό αιώνα, το ξεκίνημα του οποίου σηματοδοτήθηκε σε ένα βιομηχανοποιημένο κόσμο, από μια περίοδο εξεγέρσεων , ταραχών  και ριζοσπαστικών ιδεολογιών.  H καθιέρωση έγινε ,όχι μόνο με αφορμή , όπως έχει επικρατήσει  της διαμαρτυρίας των Γυναικών της 8   Μάρτη του 1857 ,  αλλά σειράς  αγώνων  των Γυναικών  σε παγκόσμια διάσταση  .            

ΈΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ 8 ΜΑΡΤΗ

 8 Μαρτη 1857 Οι γυναίκες πού δούλευαν στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού  (οι ονομαζόμενες «εργάτριες ρούχων») στην Νέα Υόρκη  ξεσηκώθηκαν σε διαμαρτυρία. Αγωνίζονταν ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και στο χαμηλό μισθό . Και η εξέγερση αυτή πνίγηκε στο αίμα, ύστερα από βίαιη επίθεση της αστυνομίας.
 Δύο χρόνια αργότερα, πάλι  Μάρτη, οι ίδιες  αυτές  γυναίκες προχώρησαν και κατόρθωσαν  να οργανώσουν την πρώτη εργατική ένωση!

Ψωμί και τριαντάφυλλα ‘’8 Μαρτη 1908,  χιλιάδες γυναίκες παρέλασαν μέσα στην Νέα Υόρκη διεκδικώντας έκτος από τα εργασιακά τους δικαιώματα, να μπει τέλος στην παιδική εργασία και δικαίωμα  ψήφου. Τότε κυριάρχησε το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα» (Bread and Roses), με το ψωμί να συμβολίζει την επιβίωση  και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ζωή

 1910, η 8 Μάρτη  για αυτούς τους αγώνες  αναγορεύεται  ως «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ¨   στο συνέδριο των σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη μετά από πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν . Το συνέδριο έκλεισε με την απόφαση «Ορίζεται η 8 του Μάρτη για να εκφράσουμε  την αλληλεγγύη και την αγάπη γιαήνη που μας ενώνει και να διαδηλώσουμε τη συνεχή διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας». και  αυτή Ειρη απόφαση γίνεται δεκτή και  από την σοσιαλιστική διεθνή.

 Ένα μεγάλο γεγονός είναι , ότι στις 8  Μάρτη 1911 πάνω από ένα εκατομμύριο γυναίκες γιορτάζουν και διαδηλώνουν και διεκδικούν σε όλη την Ευρώπη αυτή τη μέρα …

Και στην συνέχεια ….1914 γίνονται διαδηλώσεις γυναικών στην Γαλλία, Γερμανία, Πετρούπολη.

Το 1917 Ρωσική Επανάσταση  , στην Πετρούπολη ξεχύνονται στους δρόμους απαιτώντας ψωμί και το τέλος του πολέμου. Και μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης , η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτη ως επίσημη γιορτή και βέβαια η θέση των γυναικων  βελτιώθηκε πολύ στην Σοβιετική Ένωση, ποτέ όμως δεν ανταποκρίθηκε στα πιστεύω και στα όνειρα των γυναικών που αγωνίστηκαν για την ισότητα .

 Και οι αγώνες συνεχίζονται 1925 στο Παρίσι, 1937 στην Ισπανία, Ιταλία κατά του εθνικισμού ,Φασισμού Χιτλερισμού.

1943-44 οι καραγκουνες στη Θεσσαλία διαδηλώνουν κατά του κατακτητή  για την ομηρεία και τις εκτελέσεις, 1945  οι γυναίκες ξεσηκώθηκαν στο ναζιστικό στρατόπεδο ΡΑΒΕΝΣΜΠΡΟΥΚ, 1970 αντάρτισες Τουπαμάρος δραπετεύουν από τις φυλακές του ΜΟΝΤΕΒΙΝΤΈΟ,

 1974 στην Σαιγκόν γυναίκες διαδηλώνουν κατά του κατακτητή…και δεν υπάρχει τέλος …

Βέβαια κάποιες φορές και δυστυχώς αρκετές, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας χάνει το πολιτικό της υπόβαθρο και καταλήγει γιορτή  συμπαθείας των ανδρών προς αυτές, με προσφορά λουλουδιών και δώρων…                                                       

    Όμως  η  άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του ’60 αναζωογόνησε τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, και από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

 Όμως οι γυναίκες κατόρθωσαν ποτέ να κερδίσουν την ισοτιμία ;                             

Απάντηση  υπάρχει μέσα από σε δύο γνωστά μας παραδείγματα:                                         

  1789, Γαλλική επανάσταση  ,οι γυναίκες εισβάλουν στον κοινωνικό στίβο και διεκδικούν  να γίνει και δική τους πραγματικότητα το τρίπτυχο Ελευθερία- Ισότητα-Αδελφότητα   Μάλιστα γράφτηκε τότε και η διακήρυξη για τα δικαιώματα της γυναίκας και της πολίτισσας’’ (1791)  από την Ολύμπ ντε Γκουζ, ηρωίδα της Γαλλικής Επανάστασης.

 Η διακύρηξη αυτή αποτελεί  και το πρώτο γραπτό κείμενο διεκδίκησης των γυναικείων δικαιωμάτων από γυναίκα.

 «∆ιακήρυξη των δικαιωµάτων της γυναίκας και της πολίτισσας»   

 Ο   τίτλος μας λέει πολλά!  Και αναφέρεται. 

«Άρθρο 1:Η γυναίκα γεννιέται ελεύθερη και έχει τα ίδια δικαιώµατα µε τον άντρα.

Άρθρο6:. Ο νόµος είναι ο ίδιος για όλους  όλες…

Άρθρο10:. Η γυναίκα έχει το δικαίωµα να ανεβαίνει στο ικρίωµα. Πρέπει να έχει και το δικαίωµα να ανεβαίνει  και στο βήµα …

Όμως λίγο αργότερα, το Σύνταγμα  του 1793 της Γαλλίας αποκλείει τις γυναίκες από την πολιτική ζωή,  διαλύονται οι γυναικείες οργανώσεις ενώ  η Ολύμπ ντε Γκουζ απαγχονίζεται  .

 Αντίστοιχα στα χρόνια της Κατοχής στην Χώρα μας, η συμμετοχή της γυναίκας στην Αντίσταση, ΕΑΜ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΛΕΥΤΕΡΗ ΝΕΑ, ΕΛΛΑΣ  κ.α ήταν γενική και με ίσους όρους- στους αγώνες στις θυσίες , στις εκτελέσεις-  και οι γυναίκες κατέκτησαν δυναμικά κοινωνική και πολιτική ισοτιμία, που το Μ ΆΗ  του1944 διασφαλίστηκε και νομοθετικά από την Κυβέρνηση του βουνού . Δυστυχώς τα κέρδη ήτα πρόσκαιρα και την συνέχεια την γνωρίζουμε. .. .

Η απάντηση  λοιπόν από αυτά τα δύο παραδείγματα αλλά και πολλά άλλα  που υπάρχουν ,είναι ότι σε μεγάλα γεγονότα της ιστορίας οι γυναίκες βγαίνουν στο προσκήνιο,  και κερδίζουν   την ισοτιμία  όσο διαρκεί  το γεγονός και κάποιο μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες, αλλά μετα όταν μπαίνουμε στην κανονικότητα, δυστυχώς είτε βίαια  είτε  αργά πολλά χάνονται και κερδίζουν οι καλά θεμελιωμένες δομές και νοοτροπίες της πατριαρχίας.

Όμως τελικά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι πολλοί αγώνες  των γυναικών, προσωπικοί στην καθημερινότητα τους, διαταξικοί  κατά της πατριαρχίας  μπλεγμένοι με ταξικούς κατά τους συστήματος και οι πολλές θυσίες από τη μεριά των γυναίκών, οδήγησαν στην καταγραφή του φεμινιστικού κινήματος ,παρόλες τις αντιφάσεις και πολυμορφίες του, που άλλωστε είναι ο πλούτος του, ως του  πλέον πετυχημένου, με διαταξικά στοιχεία,ανατρεπτικού, προοδευτικού κίνηματος  του 20ου αιώνα.

Kαι βέβαια οι αγώνες αυτοί συνεχίζονται και μάλιστα πιο σκληροί στην νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της κρίσης με  συνέπειες  την φτώχεια, τους πολέμους και την άνοδο του εθνικισμού και του έρποντα φασισμού.

 

ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ (ένα χρόνο πριν)

ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ 6ης ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

‘’ Για την δίκη της Μαίρης Βαβαγιάννη-Μαυρή»

Mία Δίκη με τρία πρόσωπα κιένα συμπέρασμα’:
«Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι΄΄

θα μπορούσε να είναι και αυτός τίτλος του παρακάτω άρθρου, που βρήκαμε στο διαδίκτυο χωρίς υπογραφή, αλλά εμάς που παρακολουθήσαμε και ζήσαμε αυτη την υπόθεση μας εκφράζει και το προσυπογράφουμε , συμπληρώνοντας ότι:
Θα ανακατευτούμε και θα βρεθούμε ,ακόμη μια φορά την Τρίτη 22/3/2016 στις 9 το πρωί στα δικαστήρια (πρώην ευελπίδων ), κτήριο 12 ,αίθουσα 4,για να συμπαρασταθούμε στην κατηγορούμενη Μαίρη Βαβαγιάννη-Μαυρή που ταλαιπωρείται 9 χρόνια γιατί τόλμησε να κάνει το καθήκον της και να ανακατευτεί, να μιλήσει,να αγωνιστεί. Και βέβαια πιστεύουμε οτι αυτή θα είναι και η τελευταία ταλαιπωρία της,πριν την δικαίωση.

ZΩΝΤΑΣ ΑΠΌ ΜΕΣΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ (Τα τρία πρόσωπα)

1)Είσαι μεταπτυχιακός φοιτητής.Βρίσκεσαι στο πανεπιστήμιο.
Ένα αυτοκίνητο σταματάει σε ένα σημείο που βρίσκεσαι μόνος.
Πέντε φουσκωτοί ξυρισμένοι με ρόπαλα σε τσακίζουν στο ξύλο και σε μαχαιρώνουν στο πόδι.Σου κλέβουν την ταυτότητα για να ξέρουν τη διεύθυνσή σου.Μόνο κριτήριο για την πράξη τους, η εμφάνισή σου.

Αποφασίζεις να νικήσεις τον τρόμο και να αντιδράσεις.Μαθαίνεις ότι κάποιος έχει συγκρατήσει τον αριθμό του αυτοκινήτου. Καταθέτεις μήνυση.Η αστυνομία ανακαλύπτει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν «Κασιδιάρη», υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής του 0,5%.

Τραβιέσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια από αναβολή σε αναβολή.
Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, βλέπεις τον τραμπούκο που σε μαχαίρωσε να γίνεται βουλευτής.Τον βλέπεις να ανάγεται σε λαϊκός ήρωας σε μια μερίδα κόσμου.
Τη μέρα της δίκης πρέπει να καταθέσεις την τραυματική σου εμπειρία μπροστά σε ένα κοινό, γεμάτο με χρυσαυγίτες.

Ζητάς να γίνει η δίκη σε άλλη αίθουσα. Το αίτημα απορρίπτεται.
Καθώς περιγράφεις τη σκηνή της επίθεσης, το εχθρικό κοινό σε χλευάζει και σε κοροϊδεύει.Ο ενορχηστρωτής της επίθεσης, ο άνθρωπος που σε προηγούμενες αναβολές της δίκης στους διαδρόμους σου κόλλαγε μαγκιές, τώρα σαν μητέρα Τερέζα δηλώνει «συμπαθών» και «καταδικάζει τη βία, όπως και όλη η Χρυσή Αυγή».
Ειρωνεία.Βγαίνει πανηγυρικά αθώος.Σου τρίβει την απόφαση στη μούρη<<, είναι παντοδύναμοι, είναι κυρίαρχοι>>.Έμαθες το μάθημά σου.

«Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι΄΄

2) Eίσαι καθηγήτρια. Υπηρετείς μια ζωή το πανεπιστήμιο. Είσαι 60 χρονών Βλέπεις 5 φουσκωτούς να χτυπάνε έναν φοιτητή μέσα στο πανεπιστήμιο.Συγκρατείς την πινακίδα του αυτοκινήτου.Ψάχνεις να βρεις τι έγινε. Φοιτητές που βρίσκονται εκείγύρω δηλώνουν «δεν είδα, δεν ξέρω, μη με ανακατεύετε»Αναφέρεις το περιστατικό στη σύγκλητο, και καταθέτεις στην αστυνομία την πινακίδα μαζί με το θύμα της επίθεσης.Μετά από μέρες ο αστυνομικός σε ενημερώνει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν «Κασιδιάρη» που είναι μέλος τηςνεοναζιστικής συμμορίας. Σου προτείνει να μην ανακατευτείς. (Θα αποδειχτεί ότι έχει δίκιο) Ξέρεις ότι θα περάσεις μια ψυχοφθόρα διαδικασία, ξέρεις ότι μπλέκεσαι σε μια υπόθεση που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή σου, αλλά αποφασίζεις να κάνεις το σωστό, ανεξαρτήτως κόστους.
Μαθαίνεις από την τηλεόραση ότι είσαι «μεγαλοστέλεχος του Σύριζα» ενώ δεν ήσουν ποτέ μέλος οποιουδήποτε κόμματος.Ο Κασιδιάρης σε αποκαλεί «ρουφιάνα» στα κανάλια υποστηρίζοντας ότι είσαι σε εντεταλμένη υπηρεσία.Δηλώνει ότι είσαι κι εσύ κατηγορούμενη, χωρίς να αναφέρει ότι είσαι κατηγορούμενη γιατί σου έχει κάνει ο ίδιος μήνυση για ψευδομαρτυρία.Σέρνεσαι 9 χρόνια στα δικαστήρια με αναβολές.Καταθέτεις αυτά που είδες.Ο φιλοναζί δικηγόρος σε προσβάλλει και αφήνει να εννοηθεί ότι στα 60 σου χρόνια αποφάσισες να εμπλέξεις σε μια άσχετη υπόθεση έναν παντελώς άγνωστο τότε άνθρωπο, για πολιτικούς λόγους.
Ο εισαγγελέας κι ο δικαστής αφήνουν τον δικηγόρο να σε προσβάλλει και να σου μιλάει σαν να είσαι εγκληματίας. Αντιμετωπίζουν τελείως αδιάφορα τη μαρτυρία σου.Μια δημοσιογράφος με καρφάκια, δηλώνει ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να βρεις τον αριθμό του αυτοκινήτου από το Ιndymedia. Δεν ήξερες καν την ύπαρξη του Indymedia.Κρίνεσαι αναξιόπιστη μάρτυρας,αντίθετα με τους φίλους του κατηγορούμενου που δηλώνουν ότι τον είδαν το πρωί με το αυτοκίνητο, που κρίνονται πιο αξιόπιστοι παρόλο που δεν προσκομίστηκε καμία απόδειξη ότι όντως το αυτοκίνητο ήταν αλλού.Η δίκη τελείωσε. Αθώος.Τώρα είσαι εσύ κατηγορούμενη για ψευδομαρτυρία. Στα 67 σου χρόνια.
Ο αγώνας συνεχίζεται και πλέον η δικαστική απόφαση βαραίνει γολγοθάς εναντίον σου.Το πρώτο θέμα δημοσιεύει το όνομά σου και η φωτογραφία σου κυκλοφορεί σε νεοναζιστικά site με αηδιαστικά σχόλια από κάτω.Αυτό κέρδισες από την καλή σου πράξη λοιπόν.Τώρα έμαθες το μάθημά σου.
«Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος /η από χέρι΄΄

Αλλά,
Εσύ είπες και δεύτερη φορά» ΟΧΙ».

(Υπενθυμίζουμε , ότι η δίκη είχε οριστεί για την 12η Μαρτίου 2015, όταν και εμφανίστηκε ο Η.Κ, υπόδικος τότε, για να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί πλέον την δίωξη της κατηγορουμένης, καθώς αισθανόταν δικαιωμένος λόγω της αθωωτικής απόφασης του δικαστηρίου.

Η « μεγαλόψυχη αυτή προσφορά του» δεν έγινε δεκτή από την Μ. Μαυρή-Βαβαγιάννη και η δίκη αναβλήθηκε για την 11η Δεκεμβρίου 2015 ,αλλά η ταλαιπωρία της δεν σταμάτησε , γιατί και πάλι η δίκη αναβλήθηκε (λόγω της αποχής των δικηγόρων) , για τις 22/3 2016.)
3)Είσαι μέλος σε νεοναζιστική οργάνωση. Γράφεις ύμνους για τον Χίτλερ στο επίσημο περιοδικό της Χ.Α.Καταφέρνεις να γίνεις το δεξί χέρι του μεγάλου ΄΄φύρερ’’.Βγαίνεις παγανιά με το αυτοκίνητο σου και τραμπουκίζεις κόσμο.Κάποιος από αυτούς τόλμησε να σου κάνει μήνυση.Τώρα πια είσαι βουλευτής.Πλακώνοντας στο ξύλο μια 50χρονη γυναίκα και αποφεύγοντας το αυτόφωρο για 2 μέρες καταφέρνεις να γίνεις λαϊκός ήρωας και πολιτικός αστέρας.Όταν μετά από 7 χρόνια δεν μπορείς πλέον να πάρεις άλλη αναβολή, πας στο δικαστήριο.Έχεις φροντίσει 100 φουσκωτοί να πιάσουν όλες τις θέσεις της , 2 ώρες πριν ξεκινήσει η δίκη.Ενώ το αυτοκίνητό σου ήταν leasing και υποτίθεται ότι το’χες σε πάρκινγκ και ενώ η εταιρεία σου ζητούσε τις αποδείξεις από τα έξοδά σου, δεν έχεις καμία απόδειξη να παρουσιάσεις στο δικαστήριο.Ο δικαστής κι ο εισαγγελέας σου μιλούν με το «σεις» και με το «σας». Ουδέποτε ακούγεται η λέξη «κατηγορούμενος».Ο εισαγγελέας προτείνει αθώωση. Είναι φανερό
΄΄ότι πρόκειται για σκευωρία της αριστεράς΄΄.Ο Πρόεδρος συμφωνεί. Αν ήθελε ,ας διαφωνούσε εκεί μέσα.Τους τρίβεις στη μούρη την απόφαση.<< Είσαι παντοδύναμος. Είσαι κυρίαρχος>>.Τώρα έμαθαν το μάθημά τους.
«Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι»

Αλλά μαζί με την Μαίρη
Κι εμείς λέμε ΟΧΙ. Και θα είμαστε στα δικαστήρια .

Και η δίκη έγινε  την Τρίτη 22/3/2016 στις 9 το πρωί στα δικαστήρια (πρώην ευελπίδων ), κτήριο 12 αίθουσα 4 και επιτέλοιυς ήρθε η  δικαίωση. και μοιραστήκαμε κι εμείς μαζί με την Μαίρη την χαρά της Νίκης της.

Αρέσει σε %d bloggers: