Η παράσταση της θεατρικής ομάδας του 5ου ΓΕΛ Νίκαιας »ΟΡΝΙΘΕΣ»

Φίλες/οι

Κάθε χρόνο περίπου τέτοια εποχή, συγκινούμαστε και χαιρόμαστε
με την δουλειά της θεατρικής ομάδας του 5ου ΓΕΛ ΝΙΚΑΙΑΣ, με υπεύθυνη την Μαίρη Αδαμοπούλου.

Για όσους/ες έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν αυτές τις παραστάσεις δεν έχω λόγια να μιλήσω,
γιατί αυτό που έζησαν δεν θα μπορέσω να το αποδώσω με δικά μου λόγια.

Όμως  θα μπορούσα να πω,  ότι εκεί σε αυτό το σχολείο , έχει δημιουργηθεί μια  εστία πολιτισμού,
μια παράδοση με βαθιές ρίζες που επηρεάζει όλη την περιοχή.

Είμαι σίγουρη ότι είναι μία ευκαιρία να  περάσετε μια αξέχαστη βραδιά!!!
Η Κίνηση μας στηρίζει τις εκδηλώσεις της θεατρικής ομάδας του 5ου ΓΕΛ Νίκαιας και αυτή μας προσφέρει την βοήθεια της στις πολιτιστικές εκδηλώσεις μας ‘οταν την χρειαστούμε και την ζητήσουμε.
 
 
 

Ενσωματωμένη εικόνα 3

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΚΥΨΕΛΗΣ

                                                                  

    ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΚΥΨΕΛΗΣ

Η Αγορά της Κυψέλης , εκτός της ιστορικής αξίας ( του κτιρίου και της αγοράς με τα ιδιαίτερα στοιχεία χρήσης) έχει και σημαντική  πρόσφατη ιστορία :

Το 2004 πέρασε τον κίνδυνο κατεδάφισης αλλά μετά από κινητοποίηση των κατοίκων και κοινωνικών φορέων  της περιοχής χαρακτηρίστηκε το 2005, ως διατηρητέο κτίσμα . Βέβαια στην συνέχεια σημαντικό σταθμό στην ιστορία της αποτελεί, το ανοικτό  αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο λειτουργίας   της από τον  Δεκέμβριο του 2006, κατόπιν τοπικής πρωτοβουλίας κατοίκων  και φορέων  , μέσω μηνιαίων ανοικτών συνελεύσεων.

Στα σχεδόν 5 χρόνια λειτουργίας της Αγοράς ,έχουν φιλοξενηθεί πάνω από 600 πολιτιστικές  εκδηλώσεις (θεατρικές παραστάσεις, μουσικά δρώμενα και συναυλίες, εκθέσεις ζωγραφικής φωτογραφίας ,παρουσιάσεις βιβλίων, εκδηλώσεις δημόσιων σχολείων και πολλές επίκαιρες συζητήσεις )και επίσης στο πλαίσιο της αλληλεγγύης έχει προσφερθεί κοινωνικό έργο, όπως συλλογικές κουζίνες, μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες…)

 

Είναι γνωστό ότι ο Μένης Κουμανταρέας  εκτός από την προσφορά του στην διάσωση της αγοράς ,στήριξε ενεργά  και με την συμμετοχή του  , αυτό το  πείραμα αυτοδιαχείρισης που στα πρόσφατα κείμενα αγνοήθηκε παντελώς από την Δημοτική Αρχή, ίσως γιατί έπρεπε να σβηστεί  η εισβολή των ΜΑΤ στην Αγορά.

              

   Βέβαια σε αυτήν την προσπάθεια  αυτοδιαχείρισης έγιναν και  λάθη,   όμως αν συνολικά αποτιμηθεί η  λειτουργία της Αγοράς στο διάστημα 2006-2011, αυτά που έγιναν (αναφέρονται στην ανοικτή   επιστολή της κίνησης Κατοίκων 6ης Δημοτικής Κοινότητας προς τον Δήμο , στην πρόταση του συμπαραστάτη του Δημότη  είναι αυτά που περιέχονται  ως σημαντικά στην κωδικοποίηση της  ΔΗΜΌΣΙΑΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ του Δήμου το 2015 με τους κατοίκους της Περιοχής.

Και βέβαια αυτό επιβεβαιώνει, ότι στην προσπάθεια αυτοδιαχείρισης της Αγοράς, ως χώρου πολιτισμού και αλληλεγγύης εκφράστηκαν οι ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.

 

Επίσης η πρόσφατη ιστορία αντίστασης αλλά και δημιουργικής παρέμβασης των κατοίκων  έστω και με  λάθη, μας δείχνει:

 

  • πως η διαρκής ενεργός συμμετοχή των κατοίκων , πρέπει να είναι απαράβατος όρος για την μελλοντική λειτουργία της αγοράς, προς όφελος της γειτονιάς και της πόλης ευρύτερα.
  • Πως πρέπει να εφαρμοστεί ένα νέο σχήμα δημοκρατικής και συμμετοχικής συνδιαχείρισης  του Δήμου και της τοπικής κοινωνίας (υπάρχουν τέτοια επιτυχημένα πρότυπα σε άλλες πόλεις της Ευρώπης)

 

Η απάντηση μας

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΚΥΨΕΛΗΣ.

Θεωρούμε σημαντική την δημόσια διαβούλευση  που έγινε με συλλογικότητες, φορείς κατοίκους της τοπικής κοινωνίας και ευρύτερα και στην συνέχεια την κωδικοποίηση των προτάσεων.( Όπως αναφέραμε επιβεβαιώθηκαν οι συμπτώσεις των εκφρασμένων αναγκών των κατοίκων ,σε μεγάλο βαθμό, με την πρόσφατη αυτοδιαχειριζόμενη λειτουργία  της Αγοράς.)

Όμως διαφωνούμε με την πρόταση διαχείρισης, γιατί στην θέση της διαδικασίας  συνδιαχείρισης  του Δήμου  με φορείς και τοπικές συλλογικότητες , που εξασφαλίζουν την συμμετοχή της τοπικής Κοινωνίας, μπήκε η  διαδικασία ανάδειξης φορέα διαχείρισης, που όσο κι αν γίνεται προσπάθεια από τα γραφόμενα να φανεί ως δημοκρατική λύση, που εξασφαλίζει την συμμετοχή και την διαφάνεια μέσα από διάφορες  δεσμεύσεις , στην ουσία γίνεται ανάθεση για πέντε χρόνια  σε φορέα με  τεχνοκρατικά κριτήρια.

Έτσι ενώ από την αρχή των συζητήσεων και τοποθετήσεων το 2012 φαινόταν αποδεκτό το μοντέλο της συνδιαχείρισης από την πλειοψηφούσα παράταξη του Δήμου, τώρα  καταλήψαμε στην επιλογή φορέα διαχείρισης για το μεγάλο διάστημα των 5 χρόνων με  όρους που δεν θα αφήσουν περιθώρια συμμετοχής της τοπικής κοινωνίας.

 

 Επί πλέον υπάρχουν ερωτηματικά για τον τρόπο:π.χ ενδεικτικά αναφέρουμε:

« η όποια εμπορική χρήση

των χώρων αυτών (ενδεικτικά ως αναψυκτήριο για την εξυπηρέτηση των αναγκών όσων

δραστηριοποιούνται εντός της Δημοτικής Αγοράς) θα αποσκοπεί στην πραγματοποίηση εσόδων

που θα διατίθενται αποκλειστικά για την πραγματοποίηση του κοινωφελούς σκοπού του φορέα

διαχείρισης της Αγοράς.

 

Κοινόχρηστος χώρος: (Επιπλέον 450 τ.μ.):

Ο Χώρος αυτός καθορίζεται, ως χώρος προς εκμετάλλευση για τη διοργάνωση πολλαπλών δράσεων όπως ανοιχτά εργαστήρια ,εκπαιδευτικά σεμινάρια, ανοιχτές αγορές (ανταλλακτικές, τροφίμων, βιολογικών προϊόντων),κλπ

 

Έτσι για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού βρεθήκαμε:

Η συνδιαχείριση έγινε ανάθεση σε φορέα διαχείρισης και η Αγορά σε μεγάλο βαθμό καθορίζεται , ως χώρος προς εκμετάλλευση.

Αντί για μεγαλύτερη ανάλυση των θέσεων μας ,παραθέτουμε το Δελτίο Τύπου του Συμπαραστάτη του δημότη  Β. Σωτηρόπουλου  με το οποίο βασικά συμφωνούμε και παραπέμπουμε στη 20σέλιδη παρουσίαση των θέσεων του αναλυτικά  για την Αγορά στην Ειδική Πρόταση 4/2012.       

                Ο ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

             ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 5/2012     

Ειδική Πρόταση 4/2012 σχετική με την Δημοτική Αγορά Κυψέλης

Την αναγκαιότητα επαναλειτουργίας της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, ώστε να διασφαλιστεί, τόσο ο δημόσιος προορισμός της ως νεότερο μνημείο και να εξεταστεί το ενδεχόμενο συνδιαχείρισής της από μια κοινή επιτροπή συμμετοχής εκπροσώπων του Δήμου και των τοπικών φορέων, με ευρεία

αντιπροσωπευτικότητα, όσο και η συνέχιση πολιτιστικών εκδηλώσεων και συνελεύσεων στον χώρο αυτόν, με κριτήρια πλουραλισμού, ίσης μεταχείρισης και αποφυγής διακρίσεων, επισημαίνει ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης, Βασίλης Σωτηρόπουλος, στην Ειδική

Πρόταση 4/2012.

Μεταξύ άλλων, ο Συμπαραστάτης υποστηρίζει ότι η Δημοτική Αρχή δεν πρέπει να υπερτιμά

τις περιορισμένες οικονομικές και πρακτικές δυνατότητές της για την παροχή κοινωνικών

υπηρεσιών, καθώς στις σύγχρονες συνθήκες της κοινωνικοοικονομικής κρίσης δεν διαθέτει

την πολυτέλεια να περιφρονεί και να απαγορεύει την προσφορά έργου από τους εθελοντές

στους συμπολίτες τους, μέσα από δομές συνδιαχείρισης.

Πρωτοβουλίες, όπως οι κοινωνικές κουζίνες, δηλαδή, η συμμετοχική παρασκευή φαγητού και η δωρεάν διανομή του σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη, εφόσον οργανώνονται χωρίς  αποκλεισμούς και αθέμιτες διακρίσεις, αποτελούν σημαντικές εκφράσεις αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών.

«Η αλληλεγγύη αποτελεί σήμερα το μεγάλο ζητούμενο, ενώ η “υπερρύθμισή” της θα

ακύρωνε τον αυθόρμητο αλλά και ιδιωτικό χαρακτήρα της. Από καμία αρχή ή κανόνα

δεν προκύπτει, ότι οποιαδήποτε ιδιωτική συλλογική πρωτοβουλία αλληλεγγύης που

αναπτύσσεται σε δημόσιες συντεταγμένες, οφείλει να τελεί υπό καθεστώς ειδικής

αδειοδότησης.»

 και αναλυτικότερα:Δημοτική Αγορά Κυψέλης ειδική Πρόταση 4/2012 Σελίδες 20

Να αποφασιστεί η επαναλειτουργία του χώρου της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, ώστε να διασφαλιστεί ο δημόσιος προορισμός της ως νεότερο μνημείο, σύμφωνα με το σχετικό θεσμικό πλαισίο για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς Να εξακολουθήσει η παροχή εθελοντικών κοινωνικών υπηρεσιών, όπως το ανοιχτό σχολείο εκμάθησης Ελληνικής γλώσσας, σε συνεννόηση με το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστων, και η

διοργάνωση δράσεων κοινωνικής κουζίνας, είτε στο πλαίσιο της επαναλειτουργίας της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, είτε στο πλαίσιο εποπτείας δράσεων εθελοντισμού και της Διεύθυνσης Κοινωνικής Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων.

Να εξεταστεί η δυνατότητα αδειοδότησης της λειτουργίας μιας λαϊκής αγοράς βιολογικών προϊόντων είτε στην Δημοτική Αγορά Κυψέλης, είτε στην πλατεία Κυψέλης.

Να εξεταστεί το ενδεχόμενο συνδιαχείρισης της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, από μια κοινή επιτροπή συμμετοχής εκπροσώπων του Δήμου και των τοπικών φορέων, με ευρεία αντιπροσωπευτικότητα, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχιση πολιτιστικών εκδηλώσεων και συνελεύσεων στον χώρο αυτόν, με κριτήρια πλουραλισμού, ίσης μεταχείρισης και αποφυγής διακρίσεων. Στην κατεύθυνση αυτή θα συνέβαλε η ίδρυση μιας αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας για την διαχειριση των χώρων εκδηλώσεων της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης.

.

 

 

 

 

 

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 2η Γιορτή Προφορικής Ιστορίας

Συντονιστικό Ομάδων Προφορικής Ιστορίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
2η Γιορτή Προφορικής Ιστορίας

Διαδρομές… γιατί η ζωή είναι δρόμος
Παρασκευή 28, Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Απριλίου 2017
Κτίριο ΣΕΑ, Ερμού 136, Θησείο, απέναντι από το Σταθμό
http://oralhistorygroups.gr/
https://www.facebook.com/opiathinas/

Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι μια πορεία μέσα στο χώρο και το χρόνο.

Γι αυτό το Συντονιστικό των Ομάδων Προφορικής Ιστορίας (ΟΠΙ) για τη 2η Γιορτή Προφορικής Ιστορίας

επέλεξε τον τίτλο Διαδρομές… γιατί η ζωή είναι δρόμος. Συμμετέχουν 14 ΟΠΙ.

Την Παρασκευή 28/4, από τις 4:30 το απόγευμα, το Σάββατο 29/4, από τις 11:00 το πρωί έως το βράδυ,

μπορείτε να ακούσετε ιστορίες από τις προφορικές μαρτυρίες που συνέλεξαν τα μέλη των ΟΠΙ.

Στη συνέχεια θα ακολουθήσει γλέντι με μουσική, φαγητό και ποτό.

Την Παρασκευή, αφού ακούσετε την πορεία της δημιουργίας των ΟΠΙ

και δείτε ένα δρώμενο από παιδιά του Δημοτικού Σχολείου του Καρέα,

μπορείτε να παρακολουθήσετε τις βιωμένες εμπειρίες που συγκεντρώθηκαν σε τρεις προσφυγικές συνοικίες:

τον Καρέα (ΟΠΙΚΑΡ), το Δουργούτι (ΟΠΙΔΟΥ)και τη Νέα Ιωνία (ΟΠΙΝΙ).

Ακολουθούν ιστορίες από Ρομά που ζουν στο Χαλάνδρι (ΟΠΙΔΗΧ)

και Αλβανούς πρώτης και δεύτερης γενιάς (ΟΠΙΧΟΠΑ).

Το Σάββατο ξεκινά με δύο ανακοινώσεις που θα αναδείξουν τους τρόπους

που μπορούμε να χαρτογραφήσουμε την ιστορική μνήμη (ΟΠΙΝΙ και ΟΠΙΔΟΥ).

Στη συνέχεια, η ΟΠΙΒΡΙΛ και η ΟΠΙΔΗΧ περιγράφουν τα Βριλήσσια και το Χαλάνδρι

-αντίστοιχα- ως τόπους διαμονής και προορισμού.

Με τις διαδρομές που χάραξε η Κατοχή ασχολούνται τρεις ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις της ΟΠΙΑ,

ενώ η ΟΠΙΒΟ εξετάζει τη σχέση μετακίνησης και υποκειμενικότητας.

Η δουλειά της ΕΟΜ-ΟΠΙ αφορά τις διαδρομές σε πολιτικά κόμματα,

της ΟΠΙΝΙ σε εργασιακούς χώρους και της ΟΠΙΜΕΠΑ σε επαγγελματίες του Μετς.

Οι τελευταίες παρουσιάσεις αφορούν τους τραγουδιστές στο Παγκράτι

(ΟΠΙΜΕΠΑ) και τα «σούρτα – φέρτα» του έρωτα με υλικό από τρεις ομάδες: ΟΠΙΑ, ΟΠΙΝΙ και ΟΠΙΔΗΧ.

Η Κυριακή 30/4 είναι μέρα αναστοχασμού για τις ΟΠΙ.

Κάθε ομάδα θα παρουσιάσει στις άλλες τον τρόπο που δουλεύει και θα ακολουθήσει συζήτηση

για τη φιλοσοφία πάνω στην οποία κινείται το δίκτυο των ΟΠΙ.

Συντονιστικό Ομάδων Προφορικής Ιστορίας (ΟΠΙ): ΟΠΙΑ (Αθήνας), ΟΠΙΔΟΥ (Δουργουτίου), ΟΠΙΝΙ (Ν. Ιωνίας), ΟΠΙΔΗΧ (Δήμου Χαλανδρίου), ΕΟΜ-ΟΠΙ (Ερευνητική Ομάδα Μεταπολίτευσης, ΕΚΠΑ), ΟΠΙΚΑΡ (Καρέα), ΟΠΙΧΟ-ΠΑ (Χολαργού – Παπάγου), ΟΠΙΜΕ-ΠΑ (Μετς – Παγκρατίου), ΟΠΙΒΡΙΛ (Βριλησσίων), ΟΠΙΖΩ (Ζωγράφου), ΟΠΙΝΑΝΚΑ (Ναυπλίου- Ν. Κίου – Άργους)
Συμμετέχουν: ΟΠΙΒΟ (Βόλου), ΟΠΙΚΑΣ (Καστοριάς), ΟΠΙ Επταπυργίου Θεσσαλονίκης

Ο όρος Προφορική Ιστορία μπορεί να θεωρείται «νέος», και γιατί συνδέεται με την τεχνολογία του μαγνητόφωνου, αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο…

 

εκδήλωση για την Ειδική Ασφάλεια που βρισκόταν στη διάρκεια της Κατοχής στην Πλ. Βικτωρίας και όπου σκότωσαν με βασανιστήρια την Ηλέκτρα Αποστόλου

Η Κίνηση Κατοίκων του 6ου Διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων, οργανώνει εκδήλωση για την Ειδική Ασφάλεια που βρισκόταν στη διάρκεια της Κατοχής στην Πλ. Βικτωρίας και όπου σκότωσαν με βασανιστήρια την Ηλέκτρα Αποστόλου. Θα ακουστούν και προφορικές μαρτυρίες που μιλούν γι’ αυτήν.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015 στις 19:30 στο Πολιτιστικό Κέντρο εργαζομένων ΟΤΕ Γ’ Σεπτεμβρίου 110, στην Πλατεία Βικτωρίας. Περιλαμβάνει:

  • Ομιλία με θέμα «Ειδική Ασφάλεια» από τον ιστορικό Μενέλαο Χαραλαμπίδη
  • Παρουσίαση του βιβλίου «Ηλέκτρα» της Διδώς Σωτηρίου από την συγγραφέα Μάρω Δούκα
  • Προφορικές μαρτυρίες για την ζωή και την δράση της που θα διαβάσει η ηθοποιός Μαρία Κανελλοπούλου

Στις 26 Ιουλίου, ήταν Τρίτη πρωί, πιάστηκε στο δρόμο απ’ την ομάδα Παρθενίου της Ειδικής Ασφάλειας, η Ηλέκτρα. ‘Άοπλη και μόνη, πάλεψε λεβέντικα με τα χέρια με τα δόντια, με τα πόδια ενάντια στους πάνοπλους τραμπούκους που φοβόταν ακόμα και τον αέρα που περιέβαλε το θύμα τους. Κάλεσαν γερμανικό αυτοκίνητο να στηθεί για να τη μεταφέρει στα πέντε βήματα που τους χώριζαν απ’ τα λημέρια τους… Μπλόκαραν τους δρόμους, και με την αμέτρητη φρουρά την πήγαν στην οδό Ελπίδος. Στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ» τόπο μαρτυρίων, άρχισαν τα βασανιστήρια. Ο Παρθενίου, ο αξ/κός Καθρέφτης, ο αντισυνταγματάρχης Πάτερης ρίχτηκαν επάνω της με λύσσα. Τη χτύπησαν, την κρέμασαν απ’ τις μασχάλες και της έβαλαν φωτιά κι άρχισαν σιγά σιγά να την καίνε ζωντανή.

– Από πού είσαι;
– Απ’ την Αθήνα…
– Πού κάθεσαι;
– Στην Αθήνα…
– Πώς σε λένε;
– Ελληνίδα…
– Τι έκανες;
– Υπηρετούσα το λαό

Χτυπούσαν, τρυπούσαν τη σάρκα της, μεγάλωναν τις φλόγες που έκαιγαν το κορμί της… ‘Αλλη λέξη, δεν πήραν ως που έσβησε η ανθρώπινη λαλιά της… Κι ύστερα την πέταξαν στο δρόμο μισοκαμένη.

Ποια ήταν; Τι έκανε; 

Κατάγεται από μεγαλοαστική οικογένεια. Πλούτη, μόρφωση, νιάτα, φιλοδοξίες όλα τα παραμέρισε κι αφοσιώθηκε σ’ ένα μοναδικό ιδανικό στην εξυπηρέτηση της Ελλάδας και του λαού της. Δοκίμασε όλο τον τραμπουκισμό και την αγριότητα του ελληνικού φασισμού με τα ιδιώνυμα και τις δικτατορίες του. Γνώρισε το βάναυσο κνούτο της Ασφάλειας, φυλακίστηκε στου Αβέρωφ επανειλημμένα, στη Θεσ/νίκη. Εξορίστηκε στην Ανάφη. Ούτε μια στιγμή δεν λύγισε. Ούτε μια στιγμή δε δίστασε. Είχε ακολουθήσει τον πιο δύσκολο και τον πιο όμορφο δρόμο. Ξεκίνησε για το πιο μεγάλο πέλαγος, που είναι των ηρώων η ζωή.

Ποιήματα από γυναίκες δημιουργούς

Ποιήματα από γυναίκες δημιουργούς

 

1 Από τις αρχές του 20ου αιώνα η φεμινιστική συνειδητοποίηση των γυναικών προκάλεσε ένταση στις σχέσεις των φύλων  ακόμα και στους κύκλους των αριστερών, γιατί  οι γυναίκες περίμεναν ότι θα έβρισκαν στην συντροφικότητα μια νέα ισότιμη  σχεση.

 Το 1906 η Έθελ Σνόουντον αριστερή αγωνίστρια εκφράζει την  βαθιά κραυγή  χιλιάδων γυναικών με το ποίημα                                                                                    ΄Ω  νάμαι μόνη

Μακριά απόσα έχω κάνει

Κιόλα όσα μένουνε να κάνω

Μακριά-ναι κι από σένα αγάπη ακόμη

Αγάπη μου μοναδική, και νάμαι                      

Ελεύθερη και μόνη.                        

Η γλυκιά φωτιά

  Το καταφύγιο της καρδιάς σου, αγαπημένε

 

Πληγώνουν όντας πάντα εδώ

Θέλω στα πόδια να σταθώ,

Τα μάτια στον αέρα να δροσίσω

Να δω τι βάρη μπορώ η ίδια να κρατήσω

Να προσπαθήσω, να γνωρίσω

Να μάθω και να μεγαλώσω!

 

Τώρα είμαι εσύ

Είμαι δικιά σου, τμήμα σου, η γυναίκα σου

Κι άλλη ζωή δεν έχω.

Ν α σκεφτώ μόνη ή να πράξω δεν μπορώ

Και το χειρότερο: με τα φιλιά σου

Αρχίζει να μ αρέσει εδώ.

 

 

 

Κική Δημουλά, «Σημείο αναγνωρίσεως                                                                              (Άγαλμα γυναίκας με δεμένα τα χέρια)

  • Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,
  • εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.
  • Στολίζεις κάποιο πάρκο./ Από μακριά εξαπατάς.
  • Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθίσει
  • να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,
  • πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.
  • Από κοντά ξεκαθαρίζει τ’ όνειρο:
  • δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου
  • μ’ ένα σχοινί μαρμάρινο
  • κ’ η στάση σου είναι η θέλησή σου
  • κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις
  • την αγωνία του αιχμαλώτου.
  • Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη: αιχμάλωτη.
  • Δεν μπορείς/ ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,
  • ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.
  • Δεμένα είναι τα χέρια σου. (…)
  • Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα
  • εγώ σε προσφωνώ γυναίκα αμέσως.
  • Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε
  • στο μάρμαρο ο γλύπτης/ κι υπόσχονται οι γοφοί σου
  • ευγονία αγαλμάτων,/ καλή σοδειά ακινησίας.
  • Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις
  • όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,/ σε λέω γυναίκα.Σε λέω γυναίκα/ γιατί είσαι αιχμάλωτη.

 

 

Eυτυχία Παναγιώτου          

            Η απόπειρα της ελευθερίας

 

Με τρύπιο το σώμα, το φιτίλι να τρέμει,

το ποίημα πυροτεχνουργός. 

 

Μαύρες τολύπες το ξετίναξαν. Οι Μοίρες

παίζανε γεμάτο ζάρι

―Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτο―

την τύφλα τους λευκό κουτσό.

Λέγαν, θα πάμε από πνιγμό.

 

Mα μόνο οι λέξεις κατρακύλησαν.

Τα παιδικά σου μάτια γνωρίζουν

μια έκρηξη. Τον πυρετό

που ανέβαινε

των πεθαμένων.

 

Ακούς από κάτω

το γδαρμένο γυαλί―

 

 

[από το βιβλίο Χορευτές, Κέδρος, Αθήνα 2014, σ. 37]

 

 

Tο ποίημα «Οι υφάντρες»  αναφέρεται στη βία (βιασμούς, δολοφονίες) εις βάρος νέων γυναικών στην πόλη Χουάρες του Μεξικού (από τη δεκαετία του 90 έως σήμερα). Η πόλη είναι γνωστή πια και ως «Πόλη των γυναικών» (ειρωνικός τίτλος). Ροζ σταυροί υποδέχονται τους επισκέπτες της, δεν αποτελεί ποιητική μεταφορά. 

 Οι υφάντρες                                                                

                             

Παγιδεύτηκαν σ’ ένα κακόφημο ποίημα.

Τα μαλλιά τους αλωνίζουν κυνηγοί κεφαλών.

Και στο στόμα λεπίδι, η ποινή στον αγρότη,

πνιγαλίων κι ο φόβος, χρηματίζει σαν φίλος.

 

Την ηχώ τους φιμώνει ο Φωνομέτρης χαφιές.

Ήχοι είναι, θα πούνε· δεν ακούγονται όλοι.

Τα παράθυρα κλείνουν και οι πόρτες κλειδώνουν

και ο τάφος πλευρίζει τον τυχαίο διαβάτη.

  

Μόνο η τραγωδός η σοπράνο

τον κουρέα αγγέλλει εφιάλτη.

Το χέρι υφάντρας θα υψώνει,

που το νέο της σώμα διασχίζει

ο ροζ σατράπης σταυρός.

 

Στου Μεχίκο τ’ αφιόνι, ερημιά και αλάνες.

Είναι βρόχι ο σπόρος, το λαρύγγι τους σφίγγει.

Λαναρίζονται νύφες και στο μάτι μπαμπάκι.

Στη φωνή σου η άμετρη θλίψη. Κι ο Μπαχ.

                                                        

 

από το βιβλίο Χορευτές, Κέδρος 2014

 

Τζένη Μαστοράκη

23/04/2007

Τα κελάρια – Les celliers

Τα σπίτια που έφτιαχναν άλλοτε, έμεναν κούφια από κάτω, και τους χώρους εκείνους τούς έλεγαν τότε «κελάρι». Εκεί μέσα φυλάγονταν διάφορα πράγματα: παλαιός ρουχισμός, υποδήματα, τιμαλφή και ωραία γυαλιά, παγερά νυφικά και λευκώματα, υπολείμματα επίπλων με δύσκολο όνομα και, συχνά, κάποια πρόσωπα που πολύ αγαπήθηκαν.

Στην περίπτωση αυτή, τα φιλούσαν σφιχτά και τα κλείδωναν, και αμέσως μετά χτίζαν όλες τις πόρτες, για να μην τις ανοίξουν και φύγουν.

Και καθώς δεν υπήρχε διέξοδος, και οι τοίχοι γερά μαγκωμένοι, εκρατούσαν καλά των παλιών οι αγάπες, και τις νόμιζαν όλοι γι’ αθάνατες.

 

 Κατερίνα Γώγου η ασυμβίβαστη των Εξαρχείων

 

 

 

 

 

 

Θα ‘ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία.

 

Μαρίκα Πολυδούρη  γράφει στο τελευταίο γράμμα πριν την αυτοκτονία:

<<Ἐγώ, θἄθελα νὰ ζήσω σὲ κάποιαν ἄλλην ἐποχή. …..>> 

 [Μ᾿ ΕΝΑΝ ΠΑΛΜΟ ΒΑΡΥ…]

Μ᾿ ἕναν παλμὸ βαρὺ – σεισμὸς μοῦ συγκλονεῖ τὰ στήθια.
ὅταν προβάλλης, Ἄνοιξη, πάντα σὲ χαιρετίζω.
Εἶναι καὶ θλίψη καὶ χαρὰ γιατί ἀπὸ σένα ἀλήθεια
ὅ,τι καλό, κακὸ κι᾿ ἂν κλῆ ἡ ζωή μου τὸ γνωρίζω.

Τὸ ἴδιο ποτήρι μοῦ κερνᾶ τὴν πίκρα καὶ τὴν ἡδονή.
Ὅταν τὴ μία συναπαντῶ κ᾿ ἡ ἄλλη δὲν ἀπολείπει.
Ὅμοιος βαρὺς ἕνας παλμὸς βαθιὰ τὰ στήθη μου δονεῖ
κ᾿ ἔφτασε νὰ μὴν ξέρω πιὰ τί ᾿ναι χαρά, τί λύπη…

Aγγελάκη Ρουκ     

Επειδή με τη δική μου γλώσσα
δεν μπορώ να σ’ αγγίξω
μεταγλωττίζω το πάθος μου.
Δεν μπορώ να σε μεταλάβω
και σε μετουσιώνω,
δεν μπορώ να σε ξεντύσω
έτσι σε ντύνω μ’ αλλόφωνη φαντασία.
Στα φτερά σου από κάτω
δεν μπορώ να κουρνιάσω
γι’ αυτό γύρω σου πετάω
και του λεξικού σου γυρνάω τις σελίδες.
Πώς απογυμνώνεσαι θέλω να μάθω
πώς ξανοίγεσαι
γι’ αυτό μες στις γραμμές σου
ψάχνω συνήθειες
τα φρούτα π’ αγαπάς
μυρουδιές που προτιμάς
κορίτσια που ξεφυλλίζεις.
Τα σημάδια σου ποτέ μου δεν θα δω γυμνά
εργάζομαι λοιπόν σκληρά πάνω στα επίθετα σου
για να τ’ απαγγείλω σ’ αλλόθρησκη λαλιά.
Πάλιωσε όμως η δική μου ιστορία
κανένα ράφι δεν στολίζει ο τόμος μου
και τώρα εσένα φαντάζομαι με δέρμα σπάνιο
ολόδετο σε ξένη βιβλιοθήκη.
Επειδή δεν έπρεπε ποτέ
ν’ αφεθώ στην ασυδοσία της νοσταλγίας
και να γράψω αυτό το ποίημα
τον γκρίζο ουρανό διαβάζω
σε ηλιόλουστη μετάφραση.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Ρόδος, 16/3/02

 

 «ΜΟΝΑΞΙΑ»:1956(17 χρονών)
Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου
το γέλιο σου με τον ήλιο
το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.

Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες
του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν
με τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνά
θα βρεις τη μοναξιά σου.

Αν σκύψεις στους συνανθρώπους σου
μες στα αδιάφορα μάτια τους θα ‘ναι γραμμένη
απελπιστική, ολοκληρωτική η μοναξιά σου.

Κι αν πάλι τους δείξεις το δρόμο της δύναμης
και τους ξεφωνίσεις να πιστέψουν μόνο τον εαυτό τους
θα τους δώσεις μια πίκρα παραπάνω
γιατί δε θα το μπορούν, θα ‘ναι βαρύ γι’ αυτούς
και θα ‘ναι πάλι η μοναξιά σου.

Αν φωνάξεις την αγάπη σου
θα ‘ρθει πίσω άδεια, κούφια, η ίδια σου η φωνή
γιατί δεν είχε το κουράγιο να περάσει όλες
τις σφαλισμένες πόρτες, όλα τα κουρασμένα βήματα
όλους τους λασπωμένους δρόμους.
Θα γυρίσει πίσω η φωνή που την έστειλες τρεμάμενη
λαχταριστή, με άλλα λόγια που δεν την είχες προστάξει εσύ
τα λόγια της μοναξιάς σου.

Θεέ μου, τι θα γίνουμε;
Πώς θα πορευτούμε;
Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε;
Μ’ αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων
των ψυχών από δίπλα μας;

Ένας δρόμος υπάρχει, ένας τρόπος.
Μια θα ‘ναι η Νίκη:
αν πιστέψουμε, αν γίνουμε, αν πορευτούμε.
Μόνοι μας.

Φθινόπωρο 1956

Αθηνά Παπαδάκη

Σιδέρωμα

καταβροχθίζει το τραγούδι μου.
Σχεδόν με πιάνει πανικός.
Ψάχνω να βρω ένα όνομα για τους γυμνούς μου αγκώνες

Σύννεφα σε σχήματα μυαλού
κωπηλατούν στο καθαρό τζάμι
καθώς το γαλάζιο ορθώνεται
σιδερώνω
εξατμίζοντας ριπιδωτά ένα νωπό πουκάμισο.

Η τάξη των πραγμάτων μ’ απωθεί.

Βαριά μια άγκυρα μ’ ονομάζει βυθό, άρα είμ’ αναγκαία.

Ωστόσο
διαστέλλομαι προς τη λιποταξία λες και δεν πέρασα
ποτέ απ’ τις γραμμές των Κρίνων.
Ετούτος, να, ετούτος
ο πλανήτης μας με τις πολύτιμες ανάγκες!
Τι αντοχή για να μην υποκύψω σ’ έντιμη νοικοκυρά.

Χρόνια τώρα
το καλάθι της μπουγάδας
με τα ρούχα σαν κουλουριασμένα αρνιά
μ’ αρπάζει

 

Καθώς
το έπιπλο σιωπηλό
κοιτάζει προς τη θάλασσα
και το ακουμπώ,
η σκόνη του στα δάχτυλά μου είναι μία μεγάλη συντροφιά.

Αγγελική Ελευθερίου

Από τις  «ΩΔΙΝΕΣ», Κέδρος, 1983

`Το τελευταίο της τσιγάρο
το ‘πνιξε μες στη χούφτα της
ύστερα φύσηξε τα πούπουλα
απ΄ το ανοιχτό παράθυρο
και πέταξε η ψυχή της

*
Κάποτε θα ‘πρεπε αυτή η ιστορία να τελειώνει
μαζί ή μόνη
μαζί
μόνη
όχι μαζί
και ξανά μόνη
να μείνει ή να φύγει
να μείνει
να φύγει
να μείνει να
να φύγει πάλι
Στο τέλος αποφάσισε
ό,τι ήταν από αρχής συντελεσμένο
μαζί
να μείνει μόνη
μαζί να φύγει
μόνη
Πες μου μια ιστορία χωρίς τέλος

*
Μια κλαίουσα ιτιά
Μπροστά στη θάλασσα
Χαμογελάει
Θα σ’ τη χαρίσω

*
Ένα πλυντήριο ζητούσε
«η ποιήτρια»
Όμως δεν είχε τα λεφτά
Έριξε τότε ένα άδειο σακούλι στον ώμο
Και βρήκε ένα ποτάμι

*

Και να ‘ναι όλη σου ζωή
Εκείνη η φωτογραφία –όλη κι όλη-
Παραμονή του Γάμου σου
Κι εκείνη η άλλη
Που δεν τραβήχτηκε ποτέ

`

Μαργαρίτα Γέρου

 ΟΡΑΤΟΡΙΟ

Τι είπατε;΄

Πάλι μάθημα;

Τι μάθατε;

Το εμπεδώσατε;

Το εφαρμόσατε;

 

Κάποιοι ξέμπαρκοι σ ένα λιμάνι

Θα τους πάρει το κύμα,

Δεν τολμώ

Μόνο λόγια.

Κάποιοι ξέμπαρκοι στο δρόμο

,δεν τολμώ

Μόνο λόγια.

Πόσες φορές λέμε: δεν έκανα κακό σε κανένα.

Μήπως κάναμε και σε κανέναν καλό;

 

Και κάνουμε μια εξαίρεση και κλείνουμε μέσα από στίχους  του Οδυσσέα Ελύτη (Από  Μαρία Νεφέλη)

Η  Μαρία Νεφέλη αναμφισβήτητα

Είναι κορίτσι οξύ

Αληθινή απειλή του μέλλοντος

                              

Η Μαρία Νεφέλη πάει μπροστά

Λυτρωμένη από την απεχθή έννοια του αιώνιου κύκλου

 

Η  Μαρία Ν εφέλη  ζει στους αντίποδες της ηθικής

Είναι όλο ήθος.

 

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός

Τα ύψη μου άρεσαν  ακόμη και όταν

Έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμητα τιμωρημένη

Ώρες και ώρες

Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε

Δεν ονειρευόμουν-ανέβαινε

Φοβόμουνα και μου άρεσε

Ήταν εκείνο που έβλεπα πώς να το πω

Κάτι σαν την ανάμνηση του μέλοντος.

 

8 Μάρτη 2017, ημέρα της γυναίκας

    8 Μάρτη 2017, ημέρα της γυναίκας

 Η ιδέα για μια παγκόσμια ημέρα της γυναίκας πρωτοεκδηλώθηκε με το πέρασμα στον εικοστό αιώνα, το ξεκίνημα του οποίου σηματοδοτήθηκε σε ένα βιομηχανοποιημένο κόσμο, από μια περίοδο εξεγέρσεων , ταραχών  και ριζοσπαστικών ιδεολογιών.  H καθιέρωση έγινε ,όχι μόνο με αφορμή , όπως έχει επικρατήσει  της διαμαρτυρίας των Γυναικών της 8   Μάρτη του 1857 ,  αλλά σειράς  αγώνων  των Γυναικών  σε παγκόσμια διάσταση  .            

ΈΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ 8 ΜΑΡΤΗ

 8 Μαρτη 1857 Οι γυναίκες πού δούλευαν στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού  (οι ονομαζόμενες «εργάτριες ρούχων») στην Νέα Υόρκη  ξεσηκώθηκαν σε διαμαρτυρία. Αγωνίζονταν ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και στο χαμηλό μισθό . Και η εξέγερση αυτή πνίγηκε στο αίμα, ύστερα από βίαιη επίθεση της αστυνομίας.
 Δύο χρόνια αργότερα, πάλι  Μάρτη, οι ίδιες  αυτές  γυναίκες προχώρησαν και κατόρθωσαν  να οργανώσουν την πρώτη εργατική ένωση!

Ψωμί και τριαντάφυλλα ‘’8 Μαρτη 1908,  χιλιάδες γυναίκες παρέλασαν μέσα στην Νέα Υόρκη διεκδικώντας έκτος από τα εργασιακά τους δικαιώματα, να μπει τέλος στην παιδική εργασία και δικαίωμα  ψήφου. Τότε κυριάρχησε το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα» (Bread and Roses), με το ψωμί να συμβολίζει την επιβίωση  και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ζωή

 1910, η 8 Μάρτη  για αυτούς τους αγώνες  αναγορεύεται  ως «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ¨   στο συνέδριο των σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη μετά από πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν . Το συνέδριο έκλεισε με την απόφαση «Ορίζεται η 8 του Μάρτη για να εκφράσουμε  την αλληλεγγύη και την αγάπη γιαήνη που μας ενώνει και να διαδηλώσουμε τη συνεχή διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας». και  αυτή Ειρη απόφαση γίνεται δεκτή και  από την σοσιαλιστική διεθνή.

 Ένα μεγάλο γεγονός είναι , ότι στις 8  Μάρτη 1911 πάνω από ένα εκατομμύριο γυναίκες γιορτάζουν και διαδηλώνουν και διεκδικούν σε όλη την Ευρώπη αυτή τη μέρα …

Και στην συνέχεια ….1914 γίνονται διαδηλώσεις γυναικών στην Γαλλία, Γερμανία, Πετρούπολη.

Το 1917 Ρωσική Επανάσταση  , στην Πετρούπολη ξεχύνονται στους δρόμους απαιτώντας ψωμί και το τέλος του πολέμου. Και μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης , η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτη ως επίσημη γιορτή και βέβαια η θέση των γυναικων  βελτιώθηκε πολύ στην Σοβιετική Ένωση, ποτέ όμως δεν ανταποκρίθηκε στα πιστεύω και στα όνειρα των γυναικών που αγωνίστηκαν για την ισότητα .

 Και οι αγώνες συνεχίζονται 1925 στο Παρίσι, 1937 στην Ισπανία, Ιταλία κατά του εθνικισμού ,Φασισμού Χιτλερισμού.

1943-44 οι καραγκουνες στη Θεσσαλία διαδηλώνουν κατά του κατακτητή  για την ομηρεία και τις εκτελέσεις, 1945  οι γυναίκες ξεσηκώθηκαν στο ναζιστικό στρατόπεδο ΡΑΒΕΝΣΜΠΡΟΥΚ, 1970 αντάρτισες Τουπαμάρος δραπετεύουν από τις φυλακές του ΜΟΝΤΕΒΙΝΤΈΟ,

 1974 στην Σαιγκόν γυναίκες διαδηλώνουν κατά του κατακτητή…και δεν υπάρχει τέλος …

Βέβαια κάποιες φορές και δυστυχώς αρκετές, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας χάνει το πολιτικό της υπόβαθρο και καταλήγει γιορτή  συμπαθείας των ανδρών προς αυτές, με προσφορά λουλουδιών και δώρων…                                                       

    Όμως  η  άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του ’60 αναζωογόνησε τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, και από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

 Όμως οι γυναίκες κατόρθωσαν ποτέ να κερδίσουν την ισοτιμία ;                             

Απάντηση  υπάρχει μέσα από σε δύο γνωστά μας παραδείγματα:                                         

  1789, Γαλλική επανάσταση  ,οι γυναίκες εισβάλουν στον κοινωνικό στίβο και διεκδικούν  να γίνει και δική τους πραγματικότητα το τρίπτυχο Ελευθερία- Ισότητα-Αδελφότητα   Μάλιστα γράφτηκε τότε και η διακήρυξη για τα δικαιώματα της γυναίκας και της πολίτισσας’’ (1791)  από την Ολύμπ ντε Γκουζ, ηρωίδα της Γαλλικής Επανάστασης.

 Η διακύρηξη αυτή αποτελεί  και το πρώτο γραπτό κείμενο διεκδίκησης των γυναικείων δικαιωμάτων από γυναίκα.

 «∆ιακήρυξη των δικαιωµάτων της γυναίκας και της πολίτισσας»   

 Ο   τίτλος μας λέει πολλά!  Και αναφέρεται. 

«Άρθρο 1:Η γυναίκα γεννιέται ελεύθερη και έχει τα ίδια δικαιώµατα µε τον άντρα.

Άρθρο6:. Ο νόµος είναι ο ίδιος για όλους  όλες…

Άρθρο10:. Η γυναίκα έχει το δικαίωµα να ανεβαίνει στο ικρίωµα. Πρέπει να έχει και το δικαίωµα να ανεβαίνει  και στο βήµα …

Όμως λίγο αργότερα, το Σύνταγμα  του 1793 της Γαλλίας αποκλείει τις γυναίκες από την πολιτική ζωή,  διαλύονται οι γυναικείες οργανώσεις ενώ  η Ολύμπ ντε Γκουζ απαγχονίζεται  .

 Αντίστοιχα στα χρόνια της Κατοχής στην Χώρα μας, η συμμετοχή της γυναίκας στην Αντίσταση, ΕΑΜ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΛΕΥΤΕΡΗ ΝΕΑ, ΕΛΛΑΣ  κ.α ήταν γενική και με ίσους όρους- στους αγώνες στις θυσίες , στις εκτελέσεις-  και οι γυναίκες κατέκτησαν δυναμικά κοινωνική και πολιτική ισοτιμία, που το Μ ΆΗ  του1944 διασφαλίστηκε και νομοθετικά από την Κυβέρνηση του βουνού . Δυστυχώς τα κέρδη ήτα πρόσκαιρα και την συνέχεια την γνωρίζουμε. .. .

Η απάντηση  λοιπόν από αυτά τα δύο παραδείγματα αλλά και πολλά άλλα  που υπάρχουν ,είναι ότι σε μεγάλα γεγονότα της ιστορίας οι γυναίκες βγαίνουν στο προσκήνιο,  και κερδίζουν   την ισοτιμία  όσο διαρκεί  το γεγονός και κάποιο μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες, αλλά μετα όταν μπαίνουμε στην κανονικότητα, δυστυχώς είτε βίαια  είτε  αργά πολλά χάνονται και κερδίζουν οι καλά θεμελιωμένες δομές και νοοτροπίες της πατριαρχίας.

Όμως τελικά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι πολλοί αγώνες  των γυναικών, προσωπικοί στην καθημερινότητα τους, διαταξικοί  κατά της πατριαρχίας  μπλεγμένοι με ταξικούς κατά τους συστήματος και οι πολλές θυσίες από τη μεριά των γυναίκών, οδήγησαν στην καταγραφή του φεμινιστικού κινήματος ,παρόλες τις αντιφάσεις και πολυμορφίες του, που άλλωστε είναι ο πλούτος του, ως του  πλέον πετυχημένου, με διαταξικά στοιχεία,ανατρεπτικού, προοδευτικού κίνηματος  του 20ου αιώνα.

Kαι βέβαια οι αγώνες αυτοί συνεχίζονται και μάλιστα πιο σκληροί στην νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της κρίσης με  συνέπειες  την φτώχεια, τους πολέμους και την άνοδο του εθνικισμού και του έρποντα φασισμού.

 

Αρέσει σε %d bloggers: